Acımız Hâlâ Taze

Yıllar geçti… Takvim yaprakları değişti ama içimizdeki acı da korku da bir türlü dinmedi. Karanlık bir gecede binlerce can, üstlerine yıkılan binaların altında kaldı. Çığlıkları duyulanlar için “kurtarıldılar” sandık; oysa en zor yük onların omuzlarındaydı.

Bir sallantı olduğunda panikle yerinden fırlayanlar, hayatını toprağa verenler ve sevdiklerini toprağa verdikleri halde mezarlarını bile bilmeyenler… Bu acının hangi kelimeyle anlatılabileceğini hâlâ bilmiyoruz.

Şehirlerimiz yeniden ayağa kalkıyor deniyor. Peki ama hangi bina korkusuzca içinde oturulacak? Hangi beton, yitirilen bir canın yerini doldurabilecek? Memleket hasreti çeken ama geri dönmeye korkanlar var. Aynı felaketi bir kez daha yaşama endişesiyle yaşayan binlerce insan… Hangimiz irkilmiyoruz küçük bir artçıda? Hangimizin yüreği ağzına gelmiyor?

Unutmak mümkün mü? Unutmak zaten insana yakışır mı?

Bu felaket bize sadece binaların değil, ihmallerin de yıkıldığını gösterdi. Ve bize düşen, unutmamak. Unutturmamak. Aynı acıların tekrar yaşanmaması için hatırlamak ve hatırlatmak.

Bir daha böyle bir felaket yaşamamak dileğiyle…

Hayatını kaybedenleri rahmetle, geride kalanları sevgi ve özlemle anıyoruz.

Unutmadık. Unutmayacağız.