Ah Nerede O Eski Ramazanlar

Eski Ramazanları özlemediniz mi sevgili okurlarım?

Teravih namazı sonrası sokakları dolduran çocuk seslerini… Kapı zillerine basıp kaçan, sonra köşe başından gülüşerek çıkan yaramazları… Büyüklerinin elini öpüp “Hayırlı Ramazanlar” diyen o mahcup ama içten çocukları…

Sahur vakti evin ışıkları yanarken aynı sofrada buluşan aileleri… İftar saatine dakikalar kala mutfaktan yükselen telaşı, sofranın etrafında toplanan kalabalığı, paylaşılan ekmeğin bereketini…

Bugün hâlâ “Ah nerede o eski Ramazanlar” diyoruz.

Peki gerçekten nerede kaybettik o günleri?

Nerede o büyüklerine saygıda kusur etmeyen çocuklar… Nerede o küçüğünü koruyan, büyüğünü gözeten insanlar… Nerede o sevgi, o hoşgörü, o birlik duygusu?

Çoğu zaman suçu yeni nesle yüklüyoruz. “Bu devir çok kötü”, “Çocuklar artık eskisi gibi değil” diyoruz. Ama kendimize şu soruyu sormayı unutuyoruz:

Bu çocuklar ne zaman o eski kalabalık aile sofralarını gördü? Ne zaman aynı evde üç neslin bir arada yaşadığı günlere şahit oldu? Ne zaman yokluğu, paylaşmayı, sabretmeyi öğrendi?

Belki de mesele çocukların değişmesi değil, hayatın değişmesidir.

Belki de biz, onlara anlatmak yerine yaşatmayı unuttuk.

Ramazan sadece oruç tutmak değildir sevgili okurlarım. Ramazan; bir araya gelmektir, hatırlamaktır, hatırlatmaktır. Bir sofrayı paylaşmak, bir gönlü almak, bir çocuğun hafızasına güzel anılar bırakmaktır.

Unutmayalım ki gelenekler anlatılarak değil, yaşatılarak devam eder.

Bu Ramazan’da çocuklarınıza sadece bayramlık değil, hatıra verin. Sadece harçlık değil, değer verin. Onlara kalabalık sofraları, birlikte edilen duaları, paylaşılan ekmeğin bereketini gösterin.

Ki yıllar sonra onlar da “Bizim zamanımızda Ramazan başka güzeldi” diyebilsin.

Hepinizin Ramazanı mübarek olsun sevgili okurlarım.