Bariyer mi, Tır mı?

Son zamanlarda sosyal medyada dolaşan bazı videolar insanın içini burkuyor. Direksiyon başına geçen, hayatın yükünden bunaldığını söyleyen, ailesel ya da duygusal sorunlarını gerekçe gösteren bazı kişiler; gaza basıp tehlikeyi adeta bir “eğlence” unsuru gibi sunuyor. Üstelik bunu bir story ya da gönderiyle paylaşarak sıradanlaştırıyor.

Peki hiç düşündünüz mü? O videoları kimler izliyor?

O videoları, gecenin bir yarısı babasına ulaşamayınca endişeden uyuyamayan çocuklar izliyor. Yollarda ömür tüketen tır şoförlerinin evlatları… Zaten her gün “Acaba bir şey oldu mu?” korkusuyla yaşayan aileler, sizin birkaç saniyelik sorumsuz eğlenceniz yüzünden bir korkuyu daha omuzlarına yüklüyor.

Belki siz o an öfkelisiniz. Belki kırgın, belki çaresiz… Hatta belki yaşamaktan vazgeçmiş hissediyorsunuz. Ama unutmayın: Direksiyon başında yaptığınız her hareket sadece sizi ilgilendirmez. Sizin “anlık” bir kararınız, bir başkasının ömür boyu taşıyacağı bir travmaya dönüşebilir.

Bir tır şoförünün hayatı zaten zordur. Günlerce ailesinden uzak, uykusuz, yorgun ve sorumluluğu ağır bir şekilde direksiyon başında olan bu insanlar; sizin kontrolsüzlüğünüzün bedelini ödemek zorunda değil. Ne onların, ne de onları bekleyen ailelerinin böyle bir yükü hak etmediği çok açık.

Eğer gerçekten zor bir dönemden geçiyorsanız, çözüm bu değil. Yardım almak, konuşmak, destek aramak varken; hem kendinizi hem başkalarını tehlikeye atmak bir çıkış yolu değildir. Psikolojik destek bir zayıflık değil, aksine bir güç göstergesidir.

Unutmayın, hayat sadece sizin hikâyenizden ibaret değil. Yolda karşılaştığınız her aracın içinde bir hayat, bir aile, bir umut var. Ve o umutları söndürmeye kimsenin hakkı yok.

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere.

Hoşça kalın sevgili okurlarım.