Öğretmen Her Şeydir

Bugün bu ülkede, daha 17 yaşında bir öğrencinin öğretmenini vurduğu haberini aldık. Yazarken bile insanın eli titriyor. Bu kabul edilebilir değil. Bizler her fırsatta “Şiddete hayır”, özellikle de “Kadına şiddete hayır” derken; bir öğrencinin kadın bir öğretmeni defalarca bıçaklayarak hayattan koparması hangi vicdana, hangi akla sığar?

Nereye gidiyor bu çocuklar?

Nerede o eski öğrenciler?

Biz öğretmenimizi gördüğümüzde ceketimizi ilikler, ses tonumuzu düşürür, kelimelerimizi seçerek konuşurduk. Saygı bir korkudan değil, bir değerden doğardı. Öğretmen; sadece ders anlatan biri değil, hayatı öğreten kişiydi. Anne-babadan sonra en kıymetli rehberdi.

Elbette suçu yalnızca çocuklara yüklemek kolaycılık olur. Bu tablonun bir yarısı da ailelerde. Çocuklarımızı seviyoruz, evet… Ama sevgi sınırsız özgürlük, sınırsız hak ve sorumsuzluk demek değildir. Disiplinsiz büyüyen, her istediği anında yapılan, “hayır” kelimesini duymayan bir çocuk; sınırla karşılaştığında öfkeyi seçebiliyor. O cesareti nereden buluyor diye sormadan önce, o cesareti nasıl verdiğimizi düşünmeliyiz.

Merhameti öğretmeliyiz.

Sevgiyi öğretmeliyiz.

En önemlisi de saygıyı öğretmeliyiz.

Bu ülke yeterince öğretmenini, doktorunu, kadını toprağa verdi. Artık yeter. Her yeni kayıp, sadece bir insanı değil; bir umudu, bir emeği, bir geleceği de bizden alıyor.

Öğretmen her şeydir. Bir çocuğun yolunu aydınlatan ışıktır. O ışığı söndürmek, karanlığa razı olmaktır.

Ben hâlâ inanmak istiyorum… Güzel yarınların mümkün olduğuna, öğretmenlerin el üstünde tutulduğu günlerin yeniden geleceğine inanmak istiyorum. Şiddetin değil, saygının konuşulduğu bir ülke hayal ediyorum.

Güzel haberlerde buluşmak dileğiyle sevgili okurlarım…

Sağlıcakla kalın.