Dikkat çekici bir gerçek var: Topluma fayda sağlayabilecek içerikler çoğu zaman geri planda kalırken, kutuplaştırıcı, sansasyonel, bağımlılık yaratan veya toplumsal fayda açısından tartışmalı içerikler daha fazla görünürlük elde ediyor. Elbette bunun temelinde yalnızca ticari algoritmalar ve “etkileşim ekonomisi” yok. Aynı zamanda ülkeler arasında yürütülen görünmez mücadeleler, yani modern çağın istihbarat ve bilgi savaşları da bulunuyor.

Günümüzde savaş yalnızca tankla, topla veya uçakla yapılmıyor. Bilginin yönlendirilmesi, toplum psikolojisinin etkilenmesi ve kitle davranışlarının şekillendirilmesi de bir güç mücadelesinin parçası hâline geldi. Sosyal medya üzerinden organize olan hareketler, seçim süreçlerine yönelik tartışmalar ve dijital propaganda örnekleri, teknolojinin artık jeopolitik bir unsur olduğunu gösteriyor.

Bazı ülkeler bu durumu yıllar önce fark etti. Rusya, kendi dijital ekosistemini güçlendirmek amacıyla VK gibi platformları yaygınlaştırdı. Çin ise WeChat başta olmak üzere kendi teknoloji altyapısını inşa ederek dış platformlara bağımlılığı azaltmayı tercih etti. Ayrıca internet erişimi ve dijital platformlar konusunda daha bağımsız bir yapı oluşturdu.

Burada asıl tartışılması gereken mesele şu: Dijital bağımsızlık bir ülke için stratejik bir gereklilik mi?

Bugün seçim dönemlerinde veya toplumsal kriz anlarında insanların karşısına çıkan içeriklerin tesadüf olup olmadığı sık sık sorgulanıyor. Kullanıcının ilgi alanı dışında siyasi içeriklerle karşılaşması, algoritmaların etkisi ve bilgi akışının yönlendirilmesi üzerine ciddi tartışmalar yaşanıyor. Küresel teknoloji şirketlerinin sahip olduğu veri gücü düşünüldüğünde, bu tartışmaları tamamen göz ardı etmek de kolay değil.

Bu nedenle devletlerin dijital egemenlik, veri güvenliği ve teknoloji bağımsızlığı konularını daha ciddi biçimde ele alması gerektiği yönünde görüşler giderek artıyor. Yerli alternatifler geliştirmek, veri güvenliğini artırmak ve dijital okuryazarlığı güçlendirmek; bazılarına göre yalnızca teknolojik değil, aynı zamanda ulusal güvenlik meselesi hâline gelmiş durumda.

Belki de artık şu soruyu daha yüksek sesle sormanın zamanı gelmiştir: Geleceğin savaşları sınır hattında mı yaşanacak, yoksa ekranlarımızın içinde mi?

Peki bu gösterinin arkasında ne var?

Bazı yorumcular, iki ülke yönetiminin de iç politikada milliyetçi duyguları mobilize etmek adına bu gerilimi bilinçli şekilde diri tuttuğunu savunuyor. Seçim dönemlerinde dış politika krizlerinin iç siyasette bir araç olarak kullanılması yeni bir durum değil. Ancak mevcut tabloyu yalnızca seçim hesaplarına indirgemek oldukça yüzeysel bir yaklaşım olur.

Asıl mesele, Ege’de yıllardır çözülemeyen yapısal sorunlar. Türkiye’nin en sık dile getirdiği başlıklardan biri, bazı Yunan adalarının uluslararası anlaşmalarla belirlenen statülerine rağmen fiilen farklı bir pozisyona taşınması. Ankara, özellikle adaların silahlandırılması konusunda ciddi itirazlar ortaya koyuyor ve bunu güvenlik tehdidi olarak değerlendiriyor.

Bu noktada temel soru şu: Türkiye, kendi güvenlik kaygılarını görmezden gelip sessiz mi kalmalı, yoksa caydırıcı gücünü ortaya koyarak karşı tarafa net mesaj mı vermeli?

Efes 2026 gibi büyük ölçekli tatbikatlar tam da bu nedenle yalnızca askeri faaliyet değil, aynı zamanda stratejik iletişim araçlarıdır. Mesaj nettir: Türkiye sahadaki kapasitesini, savunma sanayii gücünü ve operasyonel hazırlığını göstermek istiyor.

Yunan basınında ise dikkat çekici bir tedirginlik hâkim. Türkiye’nin askeri kapasitesine dair kaygılar açık şekilde görülüyor. Bunun yanında, her iki tarafta da tansiyonu gereksiz şekilde yükselten, savaşı romantize eden kesimler mevcut. Oysa gerçekçi olmak gerekir: Türkiye ile Yunanistan arasında yaşanacak olası bir sıcak çatışmanın kazananı olmaz.

Evet, askeri dengeler bakımından Türkiye’nin ciddi bir üstünlüğü olduğu sıkça dile getiriliyor. Ancak modern savaşların yalnızca cephede değil, ekonomide, enerjide, lojistikte ve toplum psikolojisinde de yürütüldüğü unutulmamalı. Zaten ekonomik baskılar altında yaşayan toplumlar için savaş ekonomisi, her iki taraf açısından da ağır sonuçlar doğurur.

Tam da bu nedenle bugün yapılan şey, savaşa hazırlanmak değil; savaşı mümkün olduğunca uzak tutacak caydırıcılığı tesis etmektir. Büyük tatbikatlar, yeni savunma sistemleri, yerli silah projeleri ve askeri modernizasyon hamleleri bu stratejinin parçalarıdır.

Hiç kimse savaş istemez. Türkiye’nin de tarihsel refleksi saldırganlık değil, gerektiğinde güçlü savunma ortaya koymaktır. Ancak konu vatan savunmasına geldiğinde bu milletin göstereceği kararlılık da tartışma konusu değildir.

Dileğimiz nettir: Diplomasi kazansın, akıl galip gelsin ve bölgede yeni bir kriz yaşanmasın. Fakat barışı korumanın yolu da çoğu zaman güçlü olmaktan geçer.

Çünkü eğitim yalnızca matematik problemi çözmek, tarih ezberlemek ya da sınav kazanmak değildir. Eğitim; insanın düşünme biçimini, öfkesini yönetme kapasitesini, farklı fikirlere tahammülünü, hak ve sorumluluk bilincini inşa eder. Kısacası eğitim, bir toplumun karakteridir.

Cumhuriyetin ilk yıllarına baktığımızda, savaşlardan çıkmış, yoksulluk içindeki bir ülkenin kısa sürede inanılmaz dönüşümler yaşadığını görüyoruz. Okuma yazma oranı artırıldı, köy okulları açıldı, öğretmenlik toplumun en saygın mesleklerinden biri haline getirildi, bilim ve akıl devlet politikası olarak öne çıkarıldı. Kısıtlı imkanlara rağmen büyük mesafeler kat edildi. Çünkü bir ülkeyi ayağa kaldırmanın yolunun eğitimden geçtiği biliniyordu.

Peki sonra ne oldu?

Ne oldu da bir dönem geleceği inşa eden eğitim sistemi, zamanla sadece sınav kazandırmaya çalışan bir mekanizmaya dönüştü?

Bugün çocuklar daha küçük yaşta yarış atı gibi sınav maratonuna sokuluyor. Ezber var, test var, rekabet var; ama düşünme yok, sorgulama yok, üretme yok. Öğrenci bilgiye ulaşmayı değil, doğru şıkkı işaretlemeyi öğreniyor. Başarı; karakter gelişimiyle, etik değerlerle ya da toplumsal bilinçle değil, alınan puanla ölçülüyor.

Sonuç mu?

Diploması olan ama empati kuramayan bireyler.

Meslek sahibi olup toplumsal sorumluluk geliştiremeyen insanlar.

Hak aramayı bilmeyen ama öfkesini çok iyi dışa vuran kalabalıklar.

Bu yüzden mesele yalnızca okullardaki akademik başarısızlık değildir. Eğitimdeki çöküşün toplumsal sonuçlarını trafikte görüyoruz. Hastanede doktora şiddette görüyoruz. Öğretmene saldırıda görüyoruz. Sokakta en küçük tartışmada silaha, bıçağa, yumruğa başvurulmasında görüyoruz.

Çünkü eğitim seviyesi yükseldikçe yalnızca bilgi artmaz; insanın kendine ve başkasına sınır koyma becerisi de gelişir.

Bugün sıkça duyduğumuz “Amerika’da da eğitim sorunu var” argümanı aslında başka bir gerçeği de gösteriyor. Dünyanın en iyi üniversitelerine sahip olmak, toplumun tamamının sağlıklı ve bilinçli olduğu anlamına gelmiyor. En tepedeki birkaç kurumla övünmek başka, toplumun geneline nitelikli eğitim sunmak başka bir şey.

Demek ki mesele bina yapmak değil.

Mesele müfredatı her yıl değiştirmek de değil.

Mesele yalnızca daha fazla okul açmak hiç değil.

Asıl mesele; nasıl bir insan yetiştirmek istediğimize karar vermek.

İtaat eden mi, düşünen mi?

Ezberleyen mi, sorgulayan mı?

Öfkesiyle hareket eden mi, aklıyla hareket eden mi?

Bir toplum eğitimde geriliyorsa, aslında yalnızca öğrenciler kaybetmez. O toplumun geleceği yavaş yavaş aşınır. Kurumlar zayıflar, toplumsal güven azalır, ortak yaşam kültürü bozulur.

Tanıdık geldi mi?

Bu yüzden eğitim meselesi sadece öğretmenlerin, öğrencilerin ya da velilerin sorunu değildir. Eğitim, bir memleketin beka meselesidir.

Belki de artık şu soruyu dürüstçe sormanın zamanı geldi:

Biz çocuklara gerçekten gelecek mi hazırlıyoruz, yoksa sadece bir sonraki sınava mı hazırlıyoruz?

Çünkü bir ülkenin kaderi, sınıflarında yazılır.

Ve o sınıflarda ne öğretiliyorsa, birkaç nesil sonra sokakta onu yaşıyoruz.

Yıllardır süren bu mücadelede insülin, elbette yaşamımızın vazgeçilmez bir parçası. Ancak şu gerçeği artık açıkça konuşmanın zamanı geldi: Uzun vadede insülin kullanımı vücudu yoruyor, enjeksiyon bölgelerinde yaralara ve ciddi cilt problemlerine yol açabiliyor. Bu durum yalnızca fiziksel değil, psikolojik olarak da derin etkiler bırakıyor. Her gün aynaya baktığınızda yara izleriyle karşılaşmak, hastalığın yükünü daha da ağırlaştırıyor.

Bugün 18 yaş altındaki diyabet hastalarına ücretsiz olarak sunulan sensör ve insülin pompası desteği, ne yazık ki 18 yaş sonrası için aynı şekilde devam etmiyor. Oysa diyabet, 18 yaşında sona eren bir hastalık değil. Aksine, hayat boyu süren bir mücadele. Bu noktada şu soruyu sormak gerekiyor: Aynı hastalıkla yaşayan bireyler arasında neden böyle bir ayrım var?

Bizler diyabet hastaları olarak artık yalnızca tedavi olmak değil, daha insani ve sürdürülebilir koşullarda yaşamak istiyoruz. Sensör ve pompalar, hayat kalitemizi ciddi anlamda artıran, komplikasyon riskini azaltan ve günlük yaşamı kolaylaştıran teknolojiler. Buna rağmen bu cihazlara erişim hâlâ birçok kişi için büyük bir maddi yük anlamına geliyor. Adeta kira öder gibi sensör parası ödemek zorunda kalıyoruz.

Talebimiz çok net: Sensör ve insülin pompalarının sigorta kapsamına alınması ve 18 yaş üstü diyabet hastaları için de erişilebilir hâle getirilmesi. Bu bir lüks değil, bir ihtiyaçtır. Sağlıkta eşitlik, ancak bu tür temel gereksinimlerin karşılanmasıyla mümkündür.

Yetkililere çağrımızdır: Bu sesi duyun. Diyabet hastalarının yaşam kalitesini artıracak bu adımı atmak, yalnızca bireylerin değil, toplum sağlığının da geleceğine yapılmış bir yatırım olacaktır.

Sevgili okurlarım, böylesine hassas bir konuyu sizlerle paylaşmak zorunda kaldığım için üzgünüm. Ancak inanıyorum ki farkındalık, değişimin ilk adımıdır.

Bir sonraki yazımda görüşmek üzere.

Peki hiç düşündünüz mü? O videoları kimler izliyor?

O videoları, gecenin bir yarısı babasına ulaşamayınca endişeden uyuyamayan çocuklar izliyor. Yollarda ömür tüketen tır şoförlerinin evlatları… Zaten her gün “Acaba bir şey oldu mu?” korkusuyla yaşayan aileler, sizin birkaç saniyelik sorumsuz eğlenceniz yüzünden bir korkuyu daha omuzlarına yüklüyor.

Belki siz o an öfkelisiniz. Belki kırgın, belki çaresiz… Hatta belki yaşamaktan vazgeçmiş hissediyorsunuz. Ama unutmayın: Direksiyon başında yaptığınız her hareket sadece sizi ilgilendirmez. Sizin “anlık” bir kararınız, bir başkasının ömür boyu taşıyacağı bir travmaya dönüşebilir.

Bir tır şoförünün hayatı zaten zordur. Günlerce ailesinden uzak, uykusuz, yorgun ve sorumluluğu ağır bir şekilde direksiyon başında olan bu insanlar; sizin kontrolsüzlüğünüzün bedelini ödemek zorunda değil. Ne onların, ne de onları bekleyen ailelerinin böyle bir yükü hak etmediği çok açık.

Eğer gerçekten zor bir dönemden geçiyorsanız, çözüm bu değil. Yardım almak, konuşmak, destek aramak varken; hem kendinizi hem başkalarını tehlikeye atmak bir çıkış yolu değildir. Psikolojik destek bir zayıflık değil, aksine bir güç göstergesidir.

Unutmayın, hayat sadece sizin hikâyenizden ibaret değil. Yolda karşılaştığınız her aracın içinde bir hayat, bir aile, bir umut var. Ve o umutları söndürmeye kimsenin hakkı yok.

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere.

Hoşça kalın sevgili okurlarım.

Aslında madenler, modern yaşamın vazgeçilmez bir parçası. Enerjiden teknolojiye, altyapıdan sanayiye kadar her alanda maden kaynaklarına ihtiyaç duyuyoruz. Doğru planlama, çevresel hassasiyet ve bilimsel denetimle yürütülen madencilik faaliyetleri, bir ülke için büyük ekonomik katkılar da sağlayabilir. Yani mesele madenin kendisi değil; nasıl, nerede ve hangi sınırlar içinde çıkarıldığıdır.

Ne var ki sorun tam da burada başlıyor. Plansız, denetimsiz ve kısa vadeli ekonomik kazanç odaklı uygulamalar; ormanları, su kaynaklarını, tarım alanlarını ve ekosistemleri geri dönüşü olmayan şekilde tahrip edebiliyor. Bir zeytinlik alanın madene açılması sadece birkaç ağaç kaybı değildir; o bölgedeki yaşam döngüsünün, tarımsal üretimin ve hatta yerel kültürün zedelenmesi anlamına gelir. Göçmen kuşların konakladığı bir alanın yok edilmesi ise yalnızca yerel değil, küresel ekosistemi etkileyen bir zincir reaksiyon yaratır.

Bir diğer önemli mesele ise bu kaynakların işletme biçimidir. Son yıllarda maden işletme haklarının önemli bir kısmının yabancı şirketlere verilmesi, toplumda haklı olarak tartışma yaratmaktadır. Doğal kaynakların kullanımı elbette uluslararası yatırımlara açık olabilir; ancak bu süreç şeffaf, denetlenebilir ve ülke çıkarlarını önceleyen bir çerçevede yürütülmelidir. Aksi halde hem çevresel riskler artar hem de ekonomik faydanın ne kadarının ülke içinde kaldığı sorusu cevapsız kalır.

Burada yapılması gereken şey, “maden ya da doğa” ikilemine sıkışmak değildir. Doğru olan, bu iki unsuru karşı karşıya getirmek yerine birlikte sürdürülebilir bir denge kurmaktır. Bilimsel çevre etki değerlendirmeleri, sıkı denetimler, yerel halkın katılımı ve uzun vadeli ekosistem planlaması bu sürecin temel taşları olmalıdır.

Unutmamak gerekir ki doğa kaybedildiğinde geri getirmek mümkün değildir. Madenler ise doğru yönetildiğinde hem ülkeye hem topluma katkı sağlayabilir. Asıl mesele, bu kaynakları nasıl yönettiğimizdir.

Bugün ihtiyaç duyulan şey, madenleri reddetmek değil; doğayı koruyan, toplumu gözeten ve geleceği planlayan bir madencilik anlayışını acilen hayata geçirmektir. DOĞA MI, MADEN Mİ?

Son zamanlarda haberlerde sıkça karşılaştığımız bir cümle var: “Falanca ilde, falanca ilçede ormanlık alan, zeytinlik veya göçmen kuşların uğrak noktası maden arama faaliyetlerine açıldı.” Bu tür haberler artık istisna değil, neredeyse gündelik bir rutin haline geldi. Her defasında aynı soru yeniden gündeme geliyor: Doğayı mı koruyoruz, yoksa ekonomik kazanç uğruna geri dönüşü olmayan bir yola mı giriyoruz?

Aslında madenler, modern yaşamın vazgeçilmez bir parçası. Enerjiden teknolojiye, altyapıdan sanayiye kadar her alanda maden kaynaklarına ihtiyaç duyuyoruz. Doğru planlama, çevresel hassasiyet ve bilimsel denetimle yürütülen madencilik faaliyetleri, bir ülke için büyük ekonomik katkılar da sağlayabilir. Yani mesele madenin kendisi değil; nasıl, nerede ve hangi sınırlar içinde çıkarıldığıdır.

Ne var ki sorun tam da burada başlıyor. Plansız, denetimsiz ve kısa vadeli ekonomik kazanç odaklı uygulamalar; ormanları, su kaynaklarını, tarım alanlarını ve ekosistemleri geri dönüşü olmayan şekilde tahrip edebiliyor. Bir zeytinlik alanın madene açılması sadece birkaç ağaç kaybı değildir; o bölgedeki yaşam döngüsünün, tarımsal üretimin ve hatta yerel kültürün zedelenmesi anlamına gelir. Göçmen kuşların konakladığı bir alanın yok edilmesi ise yalnızca yerel değil, küresel ekosistemi etkileyen bir zincir reaksiyon yaratır.

Bir diğer önemli mesele ise bu kaynakların işletme biçimidir. Son yıllarda maden işletme haklarının önemli bir kısmının yabancı şirketlere verilmesi, toplumda haklı olarak tartışma yaratmaktadır. Doğal kaynakların kullanımı elbette uluslararası yatırımlara açık olabilir; ancak bu süreç şeffaf, denetlenebilir ve ülke çıkarlarını önceleyen bir çerçevede yürütülmelidir. Aksi halde hem çevresel riskler artar hem de ekonomik faydanın ne kadarının ülke içinde kaldığı sorusu cevapsız kalır.

Burada yapılması gereken şey, “maden ya da doğa” ikilemine sıkışmak değildir. Doğru olan, bu iki unsuru karşı karşıya getirmek yerine birlikte sürdürülebilir bir denge kurmaktır. Bilimsel çevre etki değerlendirmeleri, sıkı denetimler, yerel halkın katılımı ve uzun vadeli ekosistem planlaması bu sürecin temel taşları olmalıdır.

Unutmamak gerekir ki doğa kaybedildiğinde geri getirmek mümkün değildir. Madenler ise doğru yönetildiğinde hem ülkeye hem topluma katkı sağlayabilir. Asıl mesele, bu kaynakları nasıl yönettiğimizdir.

Bugün ihtiyaç duyulan şey, madenleri reddetmek değil; doğayı koruyan, toplumu gözeten ve geleceği planlayan bir madencilik anlayışını acilen hayata geçirmektir.

Son dönemde yaşanan gelişmelere baktığımızda, futbolun bu asli kimliğinden giderek uzaklaştığını görmek zor değil. Aksine, gerginliği artıran, güven duygusunu zedeleyen ve toplumda ayrışmayı körükleyen bir yapıya doğru evrildiği yönünde ciddi bir algı oluşmuş durumda.

Kısa süre önce eski milli futbolcu ve teknik direktör Burak Yılmaz’ın yaptığı açıklamalar ve ardından görevinden istifa etmesi, bu tablonun en çarpıcı örneklerinden biri oldu. Bu durumu yalnızca “bir istifa” olarak görmek meseleyi fazlasıyla basitleştirmek olur. Zira bu açıklamaların arkasında biriken bir rahatsızlık, hatta açık bir isyan olduğu hissediliyor.

Son yıllarda sıkça gündeme gelen tartışmalı yönetim kararları, büyük-küçük fark etmeksizin kulüplerin maruz kaldığı haksızlık iddiaları, bu haksızlıklara karşı ses çıkaran isimlere yönelik baskılar ve yıldırma politikaları… Tüm bunlar futbolun doğasına zarar veren unsurlar olarak karşımıza çıkıyor. Böylesi bir ortamda dik duruş sergileyen isimlerin azalması değil, aksine artması gerekirken; ortaya konan tepkilerin bedel ödetilen bir tavra dönüşmesi düşündürücüdür.

Tam da bu noktada, Burak Yılmaz’ın sergilediği duruş, sadece sportif bir tavır değil; aynı zamanda vicdani bir refleks olarak da okunmalıdır. Bu duruşu görmezden gelmek yerine anlamaya çalışmak, futbolun geleceği açısından daha sağlıklı bir yaklaşım olacaktır.

Öte yandan, uluslararası arenada yaşanan itibar kaybı da göz ardı edilemez bir gerçek. Dünya Kupası gibi en üst düzey organizasyonlarda Türk hakemlerin yer alamaması, yalnızca teknik bir eksiklikle açıklanamayacak kadar derin bir soruna işaret ediyor. Dünya spor basınında yer bulan olumsuz gelişmeler, ülke futbolunun dışarıdan nasıl algılandığını da net bir şekilde ortaya koyuyor.

Bugün geldiğimiz noktada, futbol yalnızca sahada oynanan bir oyun olmaktan çıkmış; güven, adalet ve şeffaflık gibi temel değerlerin test edildiği bir alan hâline gelmiştir. Ne yazık ki, bu değerlerin zedelenmesi en çok taraftarın, yani futbolun gerçek sahibinin güvenini sarsmaktadır.

Eski milli takım teknik direktörü Şenol Güneş’in yıllar önce söylediği bir söz, bugünleri adeta özetliyor: “İyi niyet olmadıktan sonra VAR bile yok olur.” Teknolojinin, kuralların ve sistemlerin ötesinde, asıl belirleyici olanın insan faktörü ve niyet olduğu gerçeğini hatırlamak gerekiyor.

Bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey; şeffaflık, adalet ve samimiyettir. Sporun birleştirici gücünü yeniden hatırlamak ve bu yönde adımlar atmak zorundayız. Aksi takdirde futbol, toplumdaki kutuplaşmayı derinleştiren bir araç olmaya devam edecektir.

Dileğimiz; iyi niyetin yeniden hakim olduğu, adaletin tesis edildiği ve sporun tekrar birleştirici kimliğine kavuştuğu günleri yeniden görmek. Umarım önümüzdeki dünya kupası, millet olarak bu duyguları yeniden yaşamamıza vesile olur.

Ama bu kez mesele yalnızca bir ülke ya da bir rejim değil.

Bugün kamuoyuna sunulan tablo basit: Amerika İran’a karşı, bölge karışıyor, petrol yükseliyor. Hatta bazıları “ABD bataklığa mı saplandı?” diye soruyor.

Asıl soru bu mu gerçekten?

Biraz geriye bakalım.

Son yıllarda yaşanan gelişmeler birbirinden kopuk değil. Aksine, aynı zincirin halkaları gibi ilerliyor. Enerji kaynakları, ticaret yolları ve küresel güç dengesi… Hepsi tek bir denklemin parçaları.

Venezuela…

Dünyanın en büyük petrol rezervlerinden birine sahip. Buna rağmen yıllardır kriz içinde. Ekonomik çöküş, siyasi baskı ve dış müdahaleler… Sonuç? Zayıflatılmış bir enerji aktörü.

Rusya-Ukrayna savaşı…

Bu sadece iki ülkenin çatışması değil. Avrupa’nın enerji haritası yeniden çizildi. Rusya’nın etkisi kırılırken, yeni bağımlılıklar oluştu.

Ve şimdi İran…

Bu gerilim yalnızca askeri değil. Hürmüz Boğazı gibi kritik noktalar düşünüldüğünde mesele doğrudan küresel ekonomi. Petrol akışı, ticaret yolları ve enerji güvenliği bu denklemin merkezinde.

Şimdi bu tabloyu birlikte okuyalım:

Enerji açısından kritik ülkeler…

Kriz içinde, savaşta ya da baskı altında.

Ve bu ülkelerin ortak bir noktası var:

Çin ile güçlü ekonomik bağlar.

Rusya, Çin’in en büyük enerji tedarikçilerinden biri.

İran, yaptırımlara rağmen Çin’e petrol satmaya devam ediyor.

Venezuela, uzun yıllardır Çin’le enerji iş birlikleri yürütüyor.

Bu hâlâ tesadüf mü?

Artık mesele “ABD İran’a karşı mı?” sorusundan çok daha büyük.

Asıl mesele, küresel güç mücadelesinin nasıl yürütüldüğü.

Doğrudan savaşlar yerine…

Ekonomik baskı, bölgesel krizler ve enerji hatları üzerinden kurulan bir mücadele.

Klasik savaşlar değil, kontrollü gerilimler çağı.

Enerjiyi kontrol eden, piyasayı kontrol eder.

Piyasayı kontrol eden ise gücü. Peki şu an enerjiyi kim kontrol ediyor?

Ortadoğu’da yükselen gerilim, Doğu Avrupa’daki savaş ve Latin Amerika’daki kırılganlık…

Bunlar ayrı hikâyeler değil. Aynı oyunun farklı sahneleri.

Ve belki de en kritik soru şu:

Bu savaşlar kiminle yapılıyor değil…

Kimin için yapılıyor?

Çünkü tarih bize şunu defalarca gösterdi:

Savaşın kazananı her zaman cephede olan değildir.

Bazen kazanan, oyunu kurandır.

Üstelik bu sorunlarla gönüllü olarak mücadele eden, toplumu bilinçlendirmeye çalışan kişiler de ayrı bir baskıyla karşı karşıya kalıyor. Açılan davalar, yapılan tehditler ve çeşitli yıldırma girişimleri, meselenin ne kadar derin ve karmaşık bir hâl aldığını açıkça ortaya koyuyor. Peki bu durum nereye kadar devam edecek?

Kamuoyunun en büyük beklentisi, ilgili devlet kurumlarının denetimleri daha sıkı ve etkili bir şekilde gerçekleştirmesi. Tespit edilen usulsüzlüklere karşı caydırıcı cezaların uygulanması artık bir tercih değil, zorunluluk hâline gelmiştir. Özellikle büyük üreticilerin denetlenmesi ve yasaların herkes için eşit şekilde uygulanması, bu mücadelenin en kritik adımlarından biridir.

Öte yandan, ihracat süreçlerinde geri dönen ürünler meselesi de ayrı bir soru işareti olarak önümüzde duruyor. Sayısını tam olarak bilmediğimiz bu ürünler, akıllarda şu soruyu uyandırıyor: Başka ülkelerin kabul etmediği ürünler, neden bizim sofralarımıza ulaşabiliyor? Halkımızın sağlığı, diğer ülkelerin vatandaşlarından daha mı az değerli?

Bir diğer dikkat çekici konu ise global markaların farklı ülkelerde farklı içeriklerle ürün sunmasıdır. Avrupa’da daha sıkı standartlara uygun olarak üretilen bir ürünün, Türkiye’de daha düşük kalite veya tartışmalı içeriklerle satışa sunulması kabul edilebilir bir durum değildir. Eğer aynı markanın ürünleri ülkeden ülkeye değişiklik gösteriyorsa, burada ciddi bir denetim ve yaptırım eksikliği olduğu açıktır.

Elbette yetkililerin bu konuda çaba gösterdiğini varsaymak gerekir. Ancak görünen tablo, mevcut önlemlerin yeterli olmadığını düşündürüyor. Bu nedenle denetimlerin artırılması, şeffaflığın sağlanması ve halk sağlığını tehdit eden unsurlara karşı daha sert adımlar atılması artık ertelenemez bir gerekliliktir.

Öte yandan, bu mücadelede sadece devletin değil, toplumun da sorumluluğu vardır. Bilinçli tüketici olmak, ürün içeriklerini sorgulamak ve sağlığa zararlı olduğu tespit edilen ürünleri boykot etmek, güçlü bir toplumsal refleks oluşturabilir. Milli bir irade ile hareket edildiğinde, bu sorunun en azından minimize edilmesi mümkündür.

Sağlıklı yarınlar için bugün neyi tükettiğimizi sorgulamak zorundayız.

Sofralarımıza neyin geldiğini sorgulamadığımız sürece, bu düzen değişmeyecek; çünkü denetlenmeyen her alan, istismara açık kalmaya mahkûmdur.

Siz değerli okurlarımız bu konuda ne düşünüyorsunuz? Görüş ve yorumlarınızı merak ediyorum.

Nereden başlasam bilemiyorum: Uşak mı, Görele mi, Marmaris mi?

Birinde, kendisinden yaşça çok küçük bir kızla otel odasında yakalanan bir başkan… Bir diğerinde, 16 yaşındaki bir kıza yönelik korkunç bir suç iddiası ve ardından gelen şüpheli bir trafik kazası. Kaza mı, yoksa susturma girişimi mi? Bu soru hâlâ zihinlerde.

Belki de en “hafif” görünen örnek Marmaris. Ancak orada da iç açıcı bir tablo yok. Belediye personelinin milyarlarca dolarlık rüşvetle yakalanması ve ardından gelen “Belediyeyle ilgisi yok” açıklaması… Nasıl ilgisi olmaz? Bu kişi belediye binasında görev yaparken yakalanıyor. Denetim nerede? Sorumluluk nerede? Bir kurum, kendi içindeki yanlışları görmezden gelerek nasıl temiz kalabilir?

Eğer etkin bir denetim mekanizması işletilseydi, belki de o kişi o suçu işlemeye cesaret edemeyecekti. Belki de bu olayların hiçbiri yaşanmayacaktı.

Asıl soru şu: Biz mi yanlış seçiyoruz? Yoksa seçilenler mi zamanla değişiyor?

Belediyeler, bir şehrin aynasıdır. Bir ili, bir ilçeyi en iyi temsil etmesi gereken kurumlardır. Ancak bugün gelinen noktada, bu temsilin ne kadar doğru yapıldığı ciddi bir tartışma konusu hâline gelmiştir.

Dileğim; daha bilinçli tercihler yaptığımız, hesap sorabildiğimiz ve gerçekten halk için çalışan yöneticilerle daha güzel yarınlara ulaşmamızdır.

Bir sonraki yazıda buluşmak dileğiyle, sağlıcakla kalın.

Ortadoğu’da İsrail–ABD iş birliğiyle İran’a yönelik başlatılan saldırılar ve İran’ın buna verdiği karşılıkla şekillenen yeni süreç, artık kimsenin göz ardı edemeyeceği bir noktaya geldi. Zaten uzun süredir kuzeyimizde devam eden Rusya–Ukrayna savaşı, güneydoğu sınırlarımızdaki kronik sorunlar, dış baskılar, yaptırımlar, Ege’de artan askeri gerilim ve Kıbrıs meselesi derken; Türkiye’nin etrafının adeta bir “ateş çemberine” dönüştüğünü söylemek abartı olmaz.

Bugün fiilen savaşın içinde değiliz. Ancak bu durum, gelişmelerden etkilenmediğimiz anlamına gelmiyor. Ekonomik dalgalanmalar, enerji fiyatları, ticaret yollarındaki riskler ve güvenlik tehditleri Türkiye’yi doğrudan etkiliyor. Üstelik bu süreç uzadıkça mevcut yükün daha da ağırlaşacağı açık.

Ancak tabloyu sadece karanlık tarafından okumak eksik olur.

Türkiye, jeopolitik konumu gereği hem Batı bloğu hem de Doğu dünyası için vazgeçilmez bir ülke konumunda. NATO üyeliği, Rusya ve Çin ile sürdürülen dengeli ilişkiler, enerji ve ticaret koridorlarının kesişim noktasında bulunmamız; bizi bu krizde sadece etkilenen değil, aynı zamanda fırsat üretebilecek bir aktör haline getiriyor.

Peki bu fırsatlar neler?

Öncelikle “güvenli liman” olma potansiyeli. Bölgedeki istikrarsızlık arttıkça, sermaye ve ticaret daha güvenli bölgelere yönelir. Bunu yıllardır Körfez ülkelerinde, özellikle Dubai örneğinde net bir şekilde gördük. Türkiye, güvenlik ve istikrarını koruyabildiği ölçüde benzer bir çekim merkezi haline gelebilir.

Buna ek olarak, güçlü altyapımız önemli bir avantaj sunuyor. Gelişmiş kara yolu ağı, modern ve büyük limanlar, büyük havaalanları ve lojistik kapasitemiz; Türkiye’yi küresel ticaretin önemli bir aktarma merkezi yapabilecek seviyede. Turizmdeki tecrübemiz de cabası.

Ancak bu potansiyelin hayata geçmesi yüzde yüz orana sahip değil.

En kritik mesele iç denge. Ekonomideki yüksek enflasyon, yaşam pahalılığı, kurumlara duyulan güvenin zedelenmesi gibi sorunlar çözülmeden, dışarıdan gelecek fırsatların kalıcı bir kazanca dönüşmesi zor. Güçlü bir ekonomi, güven veren bir hukuk sistemi ve toplumsal birlik; bu sürecin en belirleyici unsurları.

Kısacası, Türkiye hem risklerin hem de fırsatların tam merkezinde duruyor.

Eğer iç sorunlarını çözebilen, kurumlarını güçlendiren ve toplumsal bütünlüğünü sağlayan bir Türkiye tablosu ortaya konulabilirse; Ortadoğu’daki bu kriz, uzun vadede ülkemiz için stratejik bir avantaja dönüşebilir. Aksi durumda ise bu “ateş çemberi”, sadece dışarıdan izlediğimiz bir tablo olmaktan çıkıp bizi daha derinden etkileyen bir sürece dönüşebilir.

Bugün yapılması gereken şey karamsarlığa kapılmak değil; gerçekleri net görmek ve buna uygun adımlar atmak. Çünkü bu coğrafyada ve dünyada ayakta kalmak da, öne çıkmak da her zaman hazırlıklı olanların işi olmuştur…

Film, Avarlara karşı verilen zorlu ve kader belirleyici mücadeleyi konu alırken, planlanan üçlemenin de ilk adımını oluşturuyor. Sadece bir savaş hikâyesi anlatmakla kalmayan yapım, aynı zamanda bir milletin kimlik arayışını, bağımsızlık tutkusunu ve varoluş mücadelesini epik bir dille aktarmayı hedefliyor.

Son yıllarda tarih temalı yapımların artış göstermesi sevindirici olsa da, bu denli eski dönemleri ele alan projelerin sayısı hala oldukça sınırlı. Oysa böylesine köklü ve zengin bir geçmişe sahip bir milletin hikayeleri, sinema ve sanat aracılığıyla çok daha geniş kitlelere ulaştırılmayı hak ediyor.

Dileğimiz, bu tür yapımların çoğalması ve tarihimizin farklı dönemlerinin de aynı titizlikle sinemaya aktarılmasıdır. Bu milletin derin geçmişi, anlatıldıkça değer kazanan ve gelecek nesillere aktarılması gereken güçlü bir miras niteliği taşımaktadır. Bu yüzden böylesi yapımların artması bir tercih değil, bu milletin köklü hafızasına karşı bir sorumluluktur.

Alper Çağlar başta olmak üzere, emeği geçen tüm oyuncuları ve ekipte yer alan herkesi tebrik ediyorum; bu anlamlı yolculuğu büyük bir heyecan ve merakla beklediğimi ifade etmek istiyorum.

​Bölgenin nabzını tutan, doğru ve ilkeli haberciliğin adresi Dalaman TV ve Marmaris Haberler ailesi, kadrosuna çok değerli bir ismi daha dahil etmenin heyecanını yaşıyor.

​Temiz, dürüst ve tarafsız kalemiyle tanınan Doğukan İnce, köşe yazılarıyla artık siz değerli okurlarımızla buluşacak. İlkeli yayıncılık anlayışımızla örtüşen, elit ve seçkin analizleriyle fark yaratacak olan İnce’yi aramızda görmekten onur duyuyoruz.

​Siz değerli takipçilerimiz, Doğukan İnce’nin gündeme ışık tutacak yazılarını ve değerlendirmelerini web sitelerimizdeki köşe yazarları bölümünden takip edebilirsiniz.

Doğukan İnce

doguince@icloud.com

+90 554 669 34 48

Ehliyet almak amacıyla gerekli olan sağlık raporu için hastaneye başvurdum. Süreç gereği önce Dahiliye polikliniğine yönlendirildim. Muayene sırasında mesleğimin basın mensubu olduğunu söylediğimde, doktor tarafından “Bu gözle ehliyet almanız çok zor, basın mensubu olmanız da hayal” şeklinde bir ifade ile karşılaştım. Açıkçası bu sözler beni oldukça üzdü.

Elbette doktorların tıbbi değerlendirme yapma hakkı ve sorumluluğu vardır. Bir kişi sağlık açısından ehliyet almaya uygun değilse bunun söylenmesi son derece doğal ve gereklidir. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ancak mesele sadece söylenen şey değil, nasıl söylendiğidir.

Daha sonra yönlendirildiğim göz polikliniğinde de benzer bir üslup ile karşılaştım. Üniversiteyi birincilikle bitirdiğimi ve mesleğimi yaptığımı ifade etmeme rağmen, “Sizin okumanız çok zor, ehliyet almanız da imkansız” şeklinde bir yanıt aldım. O an hissettiğim şey yalnızca bir sağlık değerlendirmesi değildi; sanki hayatım ve verdiğim emek küçümsenmiş gibiydi.

Aslında canımı yakan şey raporun sonucu değil. Eğer sağlık açısından uygun görülmezsem buna saygı duyarım. Çünkü sağlık söz konusu olduğunda son sözü elbette hekimler söyleyecektir. Fakat aynı durum, daha yapıcı ve daha empatik bir dille ifade edilseydi, eminim bugün bu kadar kırgın hissetmezdim.

Bir hastane, insanların yalnızca tedavi gördüğü bir yer değildir. Aynı zamanda insanların hassas olduğu, umutla ve bazen de endişeyle kapısını çaldığı bir kurumdur. Bu yüzden sağlık çalışanlarının kullandığı her cümlenin, hastalar üzerinde düşündüğümüzden çok daha büyük etkileri olabilir.

Ben bugün bir basın mensubu olarak değil, bir insan olarak kırıldım. Çünkü herkes gibi ben de karşımdaki sağlık çalışanlarından biraz anlayış, biraz empati ve biraz da güzel bir üslup bekledim.

Doktorlarımızın mesleki bilgi ve tecrübelerine elbette saygımız sonsuz. Ancak sağlık hizmetinin en önemli parçalarından biri de iletişimdir. Bazen bir cümle, bir insanın moralini yükseltebilir; bazen de hiç gerek yokken derin bir kırgınlık bırakabilir.

Bugün yaşadığım olaydan sonra tek temennim şu: Hastalarla kurulan iletişimde biraz daha empati, biraz daha nezaket ve biraz daha anlayışın hâkim olması.

Çünkü bazen insanı en çok yaralayan şey sonuç değil, kullanılan üsluptur.

Unutuyoruz ya da hatırlamak istemiyoruz: Hepimizi yetiştiren de bir kadındı. İlk adımlarımızı atan, ilk kelimelerimizi öğreten, geceleri uykusuz kalan bir anne vardı hayatımızda. Buna rağmen kadınlara karşı kullanılan dil, yapılan yorumlar ve gösterilen tepkiler hâlâ şaşırtıcı derecede sert ve adaletsiz.

Bir kadın öldürüldüğünde ya da şiddete uğradığında, olayın kendisi yerine kadının hayatı sorgulanıyor. “Üzerinde ne vardı?”, “O saatte dışarıda ne işi vardı?”, “Ne yapmış da başına gelmiş?” gibi sorular soruluyor. Oysa hiçbir insanın yaşamı bu tür sorgulara indirgenemez.

Kadın trafikte araç kullandığında bile aynı önyargıyla karşılaşıyor. “Kadın aklıyla araba mı kullanacak?” gibi küçümseyici sözler hâlâ gündelik dilde yer bulabiliyor. Oysa istatistiklere baktığımızda trafik kazalarının yaklaşık %76’sının erkek sürücüler tarafından yapıldığını görüyoruz. Buna rağmen bir kaza olduğunda haberlerde çoğu zaman “kadın sürücü kaza yaptı” ifadesi özellikle vurgulanıyor. Erkek sürücüler kaza yaptığında ise “erkek sürücü” diye belirtilmiyor.

Bu durum aslında çok şey anlatıyor: Sorun sadece olaylarda değil, olayları anlatma biçimimizde de saklı. Bir kadın söz konusu olduğunda cinsiyet öne çıkarılıyor; erkek söz konusu olduğunda ise bu detay çoğu zaman görünmez oluyor.

Unutmamak gerekir ki kadın sadece bir cinsiyet değil; toplumun temelidir. Aileyi kuran, çocukları büyüten, hayatın birçok alanında emeğiyle var olan bir değerdir. Kadının olmadığı bir yerde hayat eksik kalır. Çünkü kadınların varlığı yalnızca bir birey olarak değil, toplumun gelişmesi ve insanlığın ilerlemesi için de vazgeçilmezdir.

Belki de artık şu soruyu kendimize sormanın zamanı gelmiştir: Kadınlara yönelik bu önyargıyı ve nefreti gerçekten neden sürdürüyoruz?

Unutmayalım; kadının olmadığı hiçbir yerde hayat tam anlamıyla çiçek açmaz.

Oğlu üniversiteyi bitirmişti,

ama odasından çıkmıyordu.

Oğlunun sessizliği, babanın yüreğini yoruyordu.

Baba bunu hiç dillendirmezdi.

Evde sessiz bir hüzün,

direksiyonda sessiz bir mücadele vardı.

Altmışlarında bir adamdı.

Yüzünde yılların yorgunluğu, omuzlarında geçim derdi.

Bir ara tekstile girmişti, battı.

Kazandı, kaybetti.

Paranın kokusunu da gördü, yokluğun pasını da yuttu.

Şimdi direksiyon başında.

Simitini bagajda, çayını termosla içerdi.

Helal paradan başka sermayesi yoktu.

Bir gün dar bir sokakta ters yönden gelen bir araba.

Normalde ses çıkarmazdı.

Önce yol verdi, sustu.

Ama üçüncü araç da aynı hatayı yapınca yumuşakça uyardı:

“Burası tek yön evlat…”

Üç kişi indiler.

İkisi iri yarı, boylu poslu.

Sözleri ağırdı, hakaretleri kirli.

“Sen kimsin?” dediler.

“Yürü git dayı, oğlun yok mu? O gelsin de bizle konuşsun.”

“Bak işine, yürür gideriz üstünden.”

İn aşağı, görelim seni!” diye bağırdılar.

Adam şaştı önce.

Yirmi yıldır bir kere bile arabadan inip kavga etmemişti.

Hatta kavga kelimesi bile boğazına ağır gelirdi.

Hep susmuştu, hep yol vermişti.

“Dünya daralınca insan geniş davranır” derdi.

Ama o gün…

Onu arabadan zorla indirirken,

sadece bedenine değil,

hayatına dokundular sanki.

O, kavgadan değil, hayatından yorulmuş bir adamdı.

Göbeği vardı, saçları kırdı.

Herkes “yazık olacak adama” diye düşündü.

Sonra bir yumruk indi.

En uzun adam betona serildi hemen bayıldı

Bilinci gitmiş bedenin bacakları,

hayatın son kıvılcımını taşır gibi kasılıp titrer ya!

Sanki yere değil, karanlığa düşerken bile direniyordu.

İkinci hamleye gerek kalmadı, o da düştü.

Üçüncü adam denedi, aynı kader.

Sokak taş kesildi.

Yaşlı adam nefesini topladı, gömleğini düzeltti:

“Evladım, kabadayılık sokakta değil…

terle edilen yerde olur.”

Polis yolda taksiciyi çevirdi hakkında şikayet var dedi.

Karakola götürüldü üç adam parmakla gösterdi:

“Bu yaptı!”

Komiser bir taksiciye baktı, bir üç dev adama.

Kaşları kalktı.Yürüyün gidin, bu yaşli adam mı bu hale koydu sizi?Utanmıyor musunuz beni meşgul etmeye?

Sabıka kayıtları açıldı.

Taksici tertemiz; diğerleri kir pas içinde.

Komiser kimliği aldı, isme baktı.

Gözleri büyüdü.

Dosyayı tekrar kontrol etti.

“Bir dakika…

Siz… siz o musunuz milli sporcu?”

Sesi değişti:

“Ben çocukken tv'de sizi izlerdim…Hayrandım.

Ringde nefesimizi tutardık!”

Adam mahcupça gülümsedi:

“Geçmişte kaldı komiserim.

Ben şimdi direksiyon başında ekmek kovalıyorum.”

Komiser gülümsedi —

hem gururla hem sızlayan bir saygıyla:

“Demek hâlâ indiriyorsunuz…”

Sonra kapıyı açtı:

“Gidebilirsiniz üstad.

Hakkınız helaldir.Yalniz çok feci dovmussunuz birinin burnu kırılmış.Ameliyat olacak.

Onların sicili bu kadar kirli olmasa asla birakamazdım sizi.

Adam çıktı.

Yağmur başlamıştı.

Direksiyonuna geçti.

Sessizce fısıldadı:

“Ben bu ülke için dövüştüm…

Şimdi bu ülkenin yağmurunda ekmek arıyorum.

Ama onurum hâlâ dimdik.

Oğlum da bir gün benim gibi dimdik durmayı öğrenir inşallah.”

Direksiyonuna yaslandı bir an.

Cama vuran yağmurla aynı ritimde,

kimsenin duymadığı şekilde Nazım'dan bir mısra mırıldandı:

“En güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız…”

Ne oğluna kızıyordu,

ne hayata sitem ediyordu.

Sadece…

içinde bir yerde hâlâ inanan bir adamdı.

Üstü başı ıslanmıştı,

ama umut hâlâ kuruydu.

Bazı kahramanlar gölgede kalır…

Ama asla düşmezler.

Bir zamanlar bayrak için yumruk atanlara,

bugün  emekli olduğu halde direksiyonda alın teri dökenlere selam olsun

Nereye gidiyor bu çocuklar?

Nerede o eski öğrenciler?

Biz öğretmenimizi gördüğümüzde ceketimizi ilikler, ses tonumuzu düşürür, kelimelerimizi seçerek konuşurduk. Saygı bir korkudan değil, bir değerden doğardı. Öğretmen; sadece ders anlatan biri değil, hayatı öğreten kişiydi. Anne-babadan sonra en kıymetli rehberdi.

Elbette suçu yalnızca çocuklara yüklemek kolaycılık olur. Bu tablonun bir yarısı da ailelerde. Çocuklarımızı seviyoruz, evet… Ama sevgi sınırsız özgürlük, sınırsız hak ve sorumsuzluk demek değildir. Disiplinsiz büyüyen, her istediği anında yapılan, “hayır” kelimesini duymayan bir çocuk; sınırla karşılaştığında öfkeyi seçebiliyor. O cesareti nereden buluyor diye sormadan önce, o cesareti nasıl verdiğimizi düşünmeliyiz.

Merhameti öğretmeliyiz.

Sevgiyi öğretmeliyiz.

En önemlisi de saygıyı öğretmeliyiz.

Bu ülke yeterince öğretmenini, doktorunu, kadını toprağa verdi. Artık yeter. Her yeni kayıp, sadece bir insanı değil; bir umudu, bir emeği, bir geleceği de bizden alıyor.

Öğretmen her şeydir. Bir çocuğun yolunu aydınlatan ışıktır. O ışığı söndürmek, karanlığa razı olmaktır.

Ben hâlâ inanmak istiyorum… Güzel yarınların mümkün olduğuna, öğretmenlerin el üstünde tutulduğu günlerin yeniden geleceğine inanmak istiyorum. Şiddetin değil, saygının konuşulduğu bir ülke hayal ediyorum.

Güzel haberlerde buluşmak dileğiyle sevgili okurlarım…

Sağlıcakla kalın.

Teravih namazı sonrası sokakları dolduran çocuk seslerini… Kapı zillerine basıp kaçan, sonra köşe başından gülüşerek çıkan yaramazları… Büyüklerinin elini öpüp “Hayırlı Ramazanlar” diyen o mahcup ama içten çocukları…

Sahur vakti evin ışıkları yanarken aynı sofrada buluşan aileleri… İftar saatine dakikalar kala mutfaktan yükselen telaşı, sofranın etrafında toplanan kalabalığı, paylaşılan ekmeğin bereketini…

Bugün hâlâ “Ah nerede o eski Ramazanlar” diyoruz.

Peki gerçekten nerede kaybettik o günleri?

Nerede o büyüklerine saygıda kusur etmeyen çocuklar… Nerede o küçüğünü koruyan, büyüğünü gözeten insanlar… Nerede o sevgi, o hoşgörü, o birlik duygusu?

Çoğu zaman suçu yeni nesle yüklüyoruz. “Bu devir çok kötü”, “Çocuklar artık eskisi gibi değil” diyoruz. Ama kendimize şu soruyu sormayı unutuyoruz:

Bu çocuklar ne zaman o eski kalabalık aile sofralarını gördü? Ne zaman aynı evde üç neslin bir arada yaşadığı günlere şahit oldu? Ne zaman yokluğu, paylaşmayı, sabretmeyi öğrendi?

Belki de mesele çocukların değişmesi değil, hayatın değişmesidir.

Belki de biz, onlara anlatmak yerine yaşatmayı unuttuk.

Ramazan sadece oruç tutmak değildir sevgili okurlarım. Ramazan; bir araya gelmektir, hatırlamaktır, hatırlatmaktır. Bir sofrayı paylaşmak, bir gönlü almak, bir çocuğun hafızasına güzel anılar bırakmaktır.

Unutmayalım ki gelenekler anlatılarak değil, yaşatılarak devam eder.

Bu Ramazan’da çocuklarınıza sadece bayramlık değil, hatıra verin. Sadece harçlık değil, değer verin. Onlara kalabalık sofraları, birlikte edilen duaları, paylaşılan ekmeğin bereketini gösterin.

Ki yıllar sonra onlar da “Bizim zamanımızda Ramazan başka güzeldi” diyebilsin.

Hepinizin Ramazanı mübarek olsun sevgili okurlarım.

AVM’ye, çarşıya, pazara gidiyoruz… Cebimizde yirmi liramız var. Fakat zamların önüne geçemiyoruz. Geldiğimiz gibi elimiz bomboş geri eve dönüyoruz. Peki ya hastası olanlar? Yataktan hiç kalkamayan anne, babası olanlar ne yapacak? Bugün birçok eve iki maaş giriyor ama yine de vatandaş zamlardan şikâyet ediyor, yine de vatandaş geçim derdiyle baş başa kalıyor. Bunun önüne geçmek için Türkiye Cumhuriyeti’nin güvenilir, kendini vatanına adamış bir isme ihtiyacı olduğu açıktır.

Devlet terbiyesiyle yoğrulmuş, bürokrasinin en üst kademelerine kadar liyakatiyle yükselmiş isimlerden biri olan Ziya Altunyaldız, uzun yıllara yayılan kamu hizmetiyle dikkat çeken bir devlet adamıdır. Müsteşarlık makamına kadar uzanan bu yolculuk, yalnızca bir kariyer basamağı değil; aynı zamanda devlete adanmış bir ömrün nişanesidir.

Uluslararası ticaretin karmaşık ve çoğu zaman görünmeyen kulislerinde, Türkiye’nin menfaatlerini gözeten birçok önemli anlaşmanın arka planında onun emeği ve katkısı bulunmaktadır. Sahip olduğu eğitim birikimi, köklü aile yapısı ve sağlam karakteri, onu sadece bir bürokrat değil, aynı zamanda güven telkin eden bir şahsiyet haline getirmiştir.

Nezaketiyle mesafe koymasını bilen, zarafetiyle saygı uyandıran, asaletiyle temsil ettiği makamın hakkını veren bir duruşa sahiptir. Metaneti, feraseti ve gerektiğinde ortaya koyduğu cesareti, onun devlet ciddiyetini içselleştirmiş bir isim olduğunun açık göstergesidir. Halk arasında sıkça kullanılan “Bilen bilir” ifadesi vardır; gerçekten de o, bilmesi gerekenin bildiği, bilmemesi gerekenin ise bilemeyeceği bir devlet insanı profili çizmiştir.

Görev yaptığı Ekonomi Bakanlığı ve Gümrük ve Ticaret Bakanlığı dönemlerinde, özellikle teşvik politikaları ve ticaretin geliştirilmesi noktasında önemli çalışmalara imza atmıştır. Hem iç piyasada faaliyet gösteren iş insanlarına hem de uluslararası arenada Türkiye’yi temsil eden ticaret erbabına yol gösterici olmuş, devlet ile piyasa arasında köprü vazifesi görmüştür.

Siyasi hayatında tercihini Adalet ve Kalkınma Partisi saflarından yana kullanması, onun devlet tecrübesini siyasi alana da taşıma iradesinin bir yansımasıdır. Sahip olduğu birikim, tecrübe ve devlet terbiyesi, onu sıradan bir siyasetçiden ziyade, devlet geleneğinin içinden yetişmiş bir “Türk devlet adamı” olarak farklı bir konuma taşımaktadır.

Bazı isimler vardır; yaptıkları görevlerle değil, temsil ettikleri değerlerle hatırlanırlar. Ziya Altunyaldız da bu isimlerden biridir.

Ve tarih, kendisine sadakatle hizmet edenleri mutlaka not eder.

Nitekim…

Türk milleti not etmiştir.

Kendini devlete adamış ve devletin en önemli bakanlıklarında yer almış olan Ziya Altunyaldız, Ticaret Bakanı olarak atanabilecek, vatandaşın zam derdine çare bulabilecek belki de en doğru kişilerden biridir.

Çünkü ticaret demek, hayat demektir. Ticaret demek, mutfak demektir. Ticaret demek, vatandaşın yarını demektir.

Ve Türk milleti, kendini düşüneni asla unutmaz...

Sağlıcakla kalın sevgili okurlarım.

Araç muayenesi denince akla gelen bu yapı, artık yalnızca araçları değil, insan hayatını da tartışmanın merkezine oturtmuş durumda.

Resmi kayıtlara baktığınızda TÜVTÜRK, devlet denetiminde faaliyet gösteren bir kurum. Ancak sahadaki tablo, bu tanımın içini ne kadar doldurduğu konusunda ciddi soru işaretleri barındırıyor. “Görünen köy kılavuz istemez” derler ya; tabelada devlet, uygulamada ise bambaşka bir düzen var. Vatandaşın yaşadığı sorunlar, personelin tavrı ve şeffaflıktan uzak işleyiş ister istemez şu soruyu gündeme getiriyor:

Burası gerçekten bir kamu hizmeti mi, yoksa fiilen özel bir işletme mi?

Bu tartışmaları alevlendiren en acı örnek ise 2 Şubat’ta Ankara’nın Yenimahalle ilçesinde yaşandı. Emekli polis Melih Okan Keskin, araç muayenesi için gittiği TÜVTÜRK istasyonunda iddialara göre bir çalışan tarafından kullanılan aracın üzerine sürülmesi sonucu hayatını kaybetti. Yıllarca devlete hizmet etmiş, can güvenliğini sağlamış bir emekli polisin, yine bir kamu hizmeti almak için gittiği yerde yaşamını yitirmesi, meselenin vahametini daha da artırdı.

Bu olayın ardından vatandaşın sabrı taştı. Sosyal medyada yükselen tepkiler kısa sürede sokağa yansıdı, TÜVTÜRK istasyonları protesto edildi. İnsanlar yalnızca bir canın hesabını sormuyor; aynı zamanda denetimsizliğin, sorumsuzluğun ve belirsizliğin de sorgulanmasını istiyor.

Çalışanların bu yapının kamu sorumluluğunu taşıdığının farkında olmadığı ya da deyim yerindeyse “su altından saman yürütülen” bir düzenin içinde hareket edildiği algısı giderek güçleniyor. Kurallar vatandaşa gelince katı, hesap vermeye gelince muğlak.

Araç muayenesi bir tercih değil, yasal bir zorunluluk. Zorunlu olan bir hizmette böylesine ağır bir ihmalkârlığın konuşuluyor olması kabul edilemez. Bu yapı ya gerçek anlamda kamu ciddiyetiyle yönetilmeli ya da mevcut karmaşa net bir şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Temennim odur ki bu olay unutturulmaz, üstü örtülmez ve gerçek sorumlular ortaya çıkarılır. Gerekirse TÜVTÜRK yönetimine bir kayyum atanarak düzen sağlanır. Çünkü mesele artık sadece araçlar değil; insan hayatıdır.

Ve bugün vatandaşın aklındaki soru hâlâ aynı, hatta daha da yakıcı:

Devletin mi, özelin mi?

Bir sallantı olduğunda panikle yerinden fırlayanlar, hayatını toprağa verenler ve sevdiklerini toprağa verdikleri halde mezarlarını bile bilmeyenler… Bu acının hangi kelimeyle anlatılabileceğini hâlâ bilmiyoruz.

Şehirlerimiz yeniden ayağa kalkıyor deniyor. Peki ama hangi bina korkusuzca içinde oturulacak? Hangi beton, yitirilen bir canın yerini doldurabilecek? Memleket hasreti çeken ama geri dönmeye korkanlar var. Aynı felaketi bir kez daha yaşama endişesiyle yaşayan binlerce insan… Hangimiz irkilmiyoruz küçük bir artçıda? Hangimizin yüreği ağzına gelmiyor?

Unutmak mümkün mü? Unutmak zaten insana yakışır mı?

Bu felaket bize sadece binaların değil, ihmallerin de yıkıldığını gösterdi. Ve bize düşen, unutmamak. Unutturmamak. Aynı acıların tekrar yaşanmaması için hatırlamak ve hatırlatmak.

Bir daha böyle bir felaket yaşamamak dileğiyle…

Hayatını kaybedenleri rahmetle, geride kalanları sevgi ve özlemle anıyoruz.

Unutmadık. Unutmayacağız.

Son zamanlarda bu kadim mirası sahiplenmeye, hatta kökeninden koparıp başka kültürlere mal etmeye çalışanları görüyoruz. Şunu açıkça söylemek gerekir:

Türklerin ne vatanı ne de gelenekleri ödünç verilecek, sessizce terk edilecek şeyler değildir.

Saç örgüsü, Türklerde sadece bir süs değildir.

O, savaşçı kimliğin, toplumsal duruşun, aidiyetin ifadesidir.

Hunlardan Oğuzlara,

Kumanlardan Kıpçaklara kadar uzanan tarih boyunca saç örgüsü, Türk kültüründe vazgeçilmez bir simge olmuştur.

Kadın için ayrı, erkek için ayrı anlamlar taşımıştır.

Kimi zaman cesareti, kimi zaman asaleti, kimi zaman da toplumsal konumu anlatmıştır. Yani belik, sessiz ama güçlü bir dildir.

Bugün o dili yeniden hatırlama zamanıdır.

Kültürümüzü yaşatmanın, ona sahip çıkmanın zamanıdır.

Türk kadını tarih boyunca geri durmamıştır. Gerektiğinde savaşmış, gerektiğinde evini, soyunu, kimliğini korumuştur. Kimliğini saklamamış, tam tersine saçıyla, duruşuyla, varlığıyla ortaya koymuştur.

Taklit edilebiliriz, evet.

Ama kökümüz taklit edilemez.

Çünkü gelenek, sadece yapılan şey değil; neden yapıldığını bilmektir.

O yüzden bugün, belki küçük ama anlamı büyük bir hatırlatma yapıyoruz:

Saç örgüsü bir moda değildir.

Bir trend hiç değildir.

O, Türk kültürünün yaşayan izlerinden biridir.

Şimdi hatırlama zamanı.

Şimdi yaşatma zamanı.

Haydi Türk kadınları.

Beliklerimizi yeniden gururla taşıyalım.

Uzaktan bakınca sanıyorsunuz ki onların hayatı rahat…

“Maaşları iyi, direksiyon başında geziyorlar” diyorsunuz.

Ama işte tam da burada başlıyor her şey.

Rahatlık dediğiniz şey; saatlerce, bazen bir saat bile uyuyamadan yol gitmek mi?

Yoksa eşinden, çocuklarından haftalarca ayrı kalmak mı?

Belki diyeceksiniz ki, “Görüntülü konuşma var artık.”

Peki hangi görüntülü konuşma bir babanın kızına sarılması kadar huzur verebilir?

Hangi ekran, bir kızın babasının kokusunu, sesini, varlığını telafi edebilir?

Ben bu mesleği seçerken hep tek bir korkum vardı:

Bir gün babamın kaza haberini sunmak.

Yalan yok…

Hâlâ var bu korku.

Ve her direksiyon başına geçtiğinde, her uzun yola çıktığında içimde aynı dua dolaşır durur.

Allah kimseye böyle bir acıyı yaşatmasın.

Bu yazı; yollarda olanlar kadar bekleyenler için de.

Cam kenarında yolu gözleyen eşler için…

“Babam ne zaman gelecek?” diye soran çocuklar için…

Dilerim ki bütün bekleyenler, sevdiklerine sağ salim kavuşsun.

Dilerim ki her şoförün yolu açık olsun,

Tekerine taş değmesin.

Sağlıcakla kalın.

Bugün bizlerden, bu kutsal emaneti indirmemiz bekleniyor. Bayrağımıza uzanan elleri, ona suikast düzenleyen hainleri görmezden gelmemiz, hatta affetmemiz isteniyor. Oysa bu milletin hafızası güçlüdür; tarihini, şehidini, bedelini unutmaz.

Unutamaz.

Bayrağa yapılan saldırı, doğrudan millete yapılmıştır. Vatanı hedef alan her girişim, bu topraklarda yaşayan her ferdin onuruna yöneliktir.

Böyle bir saldırı karşısında susmak, kabullenmek ya da hoşgörü beklemek, bu milletin karakterine aykırıdır.

Biz bir ölür, bin diriliriz. Çünkü bu vatan, teslim alınarak değil; direnilerek, bedel ödenerek kazanılmıştır. Bayrağımızı da vatanımızı da hainlere yâr etmeyiz. Dün böyleydi, bugün de böyle olacak.

Bayrak namustur. Namus ise ne indirilir ne de pazarlık konusu yapılır.<

“Herkes beni kötüler ama o kötülemez”,

“Herkes küser ama o bana küsmez” dediğimiz…

Peki gerçekten öyle midir?

Gerçekten o kişi size küsmez mi, yoksa hiçbir sebep yokken bir gün sizinle konuşmayı kesen yine o mu olur?

Bir yanlışınız varsa bunu söylemeden, bir rahatsızlığı varsa dile getirmeden, tek bir açıklama yapmadan iletişimi kesen insanlar…

Gerçekten iletişim kurabiliyorlar mı?

İletişim, sadece konuşmak değildir. İletişim; rahatsız olduğunda söyleyebilmek, kırıldığında ifade edebilmek, anlamadığında sormaktır. Kaçmak ise sessizliği seçmektir. Görmezden gelmektir. Yok saymaktır.

Hiç kimse, sebepsizce susan biriyle sağlıklı bir ilişki sürdüremez. Çünkü biz buna iletişim demeyiz. Biz buna kaçmak deriz.

Günümüzde sorun, iletişimin azalması değil; insanların iletişim kurma sorumluluğundan kaçmasıdır. Konuşmak zor gelince susmayı, yüzleşmek zor gelince uzaklaşmayı seçiyoruz. Oysa susarak kimse haklı olmaz, sadece mesafe koyar.

Belki de asıl soru şudur:

İnsanlar gerçekten anlaşmak mı istiyor, yoksa sadece anlaşılmadığını söyleyip uzaklaşmayı mı tercih ediyor?

İletişim cesaret ister. Susmak ise çoğu zaman en kolay kaçış yoludur.

Hepinize iletişimi kuvvetli, konuşmaktan kaçmayan, susarak değil anlayarak var olmayı seçen insanlarla karşılaşmayı diliyorum.

Bir sonraki yazıma denk hoş ve sağlıkla kalın.

Ya da her gelen, gerçekten gelmiş midir?

Diyelim ki biri geldi… Peki biz onun şefkatini, sevgisini hissetmiyorsak, o geliş yine de “gerçek” sayılır mı? İnsan bazen buna cevap vermekte zorlanır. Çünkü insanız; inanmak isteriz. Sevildiğimize inanmak isteriz.

Bazıları gelir… Sizi sever ya da siz sevildiğinizi sanırsınız. İşte tüm mesele tam da burada başlar.

“İstediğin zaman arayabilirsin.”

“Sen çok iyi birisin ama ben seni hak etmiyorum.”

Bahaneler peş peşe dizilir, cümleler süslenir ve sonra… giderler.

Giderken sadece kendilerini götürmezler. İnancımızı, umudumuzu, ümidimizi ve en önemlisi de içimizdeki o saf sevgiyi alıp yanlarında götürürler. Evet, yanlış okumadınız sevgili okurlarım; bizim en büyük zenginliğimiz olan sevgimizi…

Peki, gider mi gidenler?

Yoksa giden, gittiği gün bizde mi her şey biter?

Kimseyi kandırmayacağım; hiçbirimiz çocuk değiliz. “Gittiği gün her şey biter” yalanlarına inanacak kadar da saf değiliz. Yokluğuna alışmak belki yıllar alır. Alışmak başka, unutmak başka çünkü…

Ama şunu da bilirim: Giden, elbet bir gün geri döner. Belki sevgiyle değil, belki pişmanlıkla… Ama mutlaka bir gün, bir yerden “helallik” istemeye gelir.

İşte asıl soru o zaman başlar:

Hakkınızı helal edecek misiniz?

Yoksa götürdüğü o saf sevgi için içinizde bir intikam mı büyüteceksiniz?

Unutmayın, kimse yaşattığını yaşamadan bu dünyadan göçmez.

O yüzden siz, kalbiniz kadar güzel yaşayın.

Kalbinizi de kendinizi de çirkinleştirmeyin.

Bir sonraki yazımda buluşmak dileğiyle…

Sağlıcakla kalın.

Bazı insanları hayatımıza girdiğinde bir ödül sanırız.

Varlıklarıyla eksiklerimizi tamamladıklarını, bize iyi geldiklerini düşünürüz. Hatta bazen “iyi ki” dediğimiz anlar olur. Ta ki gerçek yüzleriyle karşılaşana kadar…

Zamanla anlarız ki;

Bize inanmayan,

Değerimizi küçülten,

Özgüvenimizi yavaş yavaş törpüleyen insanlar da var hayatımızda.

Ve işin en zor kısmı da tam burada başlar.

İçimizde sessiz ama derin bir savaş çıkar:

“Nasıl çıkarırım bu insanı hayatımdan?”

“Acaba ben mi yanlış hissediyorum?”

“Belki de abartıyorumdur…”

Oysa unutmamamız gereken bir gerçek var:

Hisler hiçbir zaman bizi yanıltmaz.

Eğer içinizde bir ses, bu insanın hayatınıza bir ceza olarak geldiğini söylüyorsa, ona kulak verin. Çünkü hisler, aklın henüz kabul edemediği gerçekleri çoktan fark etmiştir.

Bazı insanlar kalmak için değil,

Öğretmek için gelir.

Sabretmeyi değil, vazgeçmeyi…

Affetmeyi değil, sınır koymayı…

Sevmeyi değil, kendini seçmeyi öğretir.

Ve bazen yapılacak en doğru şey;

O kişiyi tartışmadan, açıklama yapmadan,

Hayatınızda hiç var olmamış gibi silmektir.

Çünkü herkes kalmayı hak etmez.

Bazıları sadece derstir.

Hangimiz “olmadı” diye bir daha denemedi?

Hangimiz ilk yıkılışta ayağa kalkmadı?

Hayat, sandığımızdan çok daha fazla düşüp kalkmaktan ibaret. Çoğu zaman yorulduk, tökezledik, hatta kırıldık. Dışarıdan bakanlar için hikâye basitti: “Pes etti.”

Oysa kimse bilmezdi ki hayal edenler pes etmeyi bilmezdi. Çünkü bir hayal, başka bir hayalin kapısını aralardı. Biri yıkılırken, diğeri sessizce filizlenirdi.

Hayal kurmak; sadece umut etmek değildir. Direnmektir. Yeniden başlamayı göze almaktır. Küllerinden doğmayı kabullenmektir. Her başarısızlığı bir son değil, bir yön değişikliği olarak görebilmektir.

Ama şimdi…

Hiç hayal kurmamış, her sarsıntıda kendini yerden yere vuran birine bunu nasıl anlatabilirsin?

Hayal etmeyi zayıflık sananlara, hayallerle ayakta kalındığını nasıl izah edebilirsin?

Oysa var oluşun en temel gerçeği de budur: İnsan hayal kurduğu sürece insandır. Hayal kurmadığında sadece yaşar; ama hayal ettiğinde var olur.

Belki herkes aynı hayali kurmaz. Belki herkes aynı yolu yürümez. Ama insanı hayatta tutan şey, düştüğünde bile içinde hâlâ bir “olabilir” ihtimali taşımasıdır. Ve işte o ihtimal, her şeye rağmen yeniden ayağa kalktırır.

Çünkü hayal edenler bilir:

Bir hayal bittiğinde, aslında sadece diğeri başlamıştır.

Sahi… Hâlâ var mı bu kavgalar?

Yoksa gerçekten eskide mi kaldı sanıyoruz ama içten içe yaşamaya devam mı ediyor?

Bir evlat, evlattır denir.

Ama konu anne-babaya bakmaya geldiğinde, hastalıkta, darlıkta, zor günlerde işler biraz değişir. O zaman sorular başlar.

Kim daha çok sahip çıkar?

Kim ilk koşar hastalıkta?

Hastane odasında, sabaha kadar sandalyede uyuyan kimdir?

Refakatçi kağıdına adı ilk yazılan hangisidir?

Cevaplar çoğu zaman söylenmez ama yaşanır.

Kız evlat…

Genelde sessizce yüklenir sorumluluğu.

Hesap yapmaz.

“Ben baktım, sıra sende” demez.

Annesinin ilacını ezip suyuna karıştıran da odur, babasının ceketini üşümesin diye omzuna örten de.

Erkek evlat…

Çoğu zaman görev bilir, ama mesafe koyar.

İyi niyetlidir belki, ama hayatın telaşına daha çabuk yenilir.

“Bakıyorum” der, ama bakmakla ilgilenmek aynı şey değildir.

Elbette istisnalar vardır.

Harika evlatlar vardır, cinsiyetten bağımsız.

Ama geneli konuşuyorsak, toplumun aynasına bakıyorsak, bazı gerçekler gözümüzün önünde durur.

Bir çıkarı olmadan yanında duran kimdir?

Sadece “anne” dediğin için elini tutan kimdir?

Herkes gidince kalan hangisidir?

Bu bir yarış değil.

Bu bir suçlama da değil.

Bu, yaşanmışlıkların sessiz tanıklığı.

Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı:

“Kız mı, erkek mi?” değil…

“Evlat olmayı kim gerçekten başarabiliyor?”

Bugün sizlerle küçük bir tanışma faslı yapmak istedim. Çünkü bazı hikâyeler vardır; sadece anlatılmaz, paylaşılır.

Buralara gelmem elbette kolay olmadı. Çocukluk hayalim olan mesleğimi yapabilmek için çok mücadele verdim. Üniversiteye gidene kadar okul hayatım hep güzeldi. Ta ki üniversitede, beni gerçekten sınayan bir hocayla karşılaşana kadar… Kısa bir dönem pes etmeyi bile düşündüğüm oldu. Ama kendimi çok iyi tanıyordum. Benim lügatımda “pes etmek” diye bir kelime yoktu.

Zaman her şeyi olması gerektiği yere koydu. Hikâyeleri mikrofonun, kameranın ve kalemin ortak dilinde anlatmayı seçmiş; Radyo ve Televizyon alanında eğitim almış biri olarak, üniversiteden onur öğrencisi unvanıyla mezun oldum.

Hepimiz 18 yaşına girdiğimizde reşit olduğumuzu sanırız. Oysa en büyük yanılgı tam da burada başlar. Ben reşit olduğumu ilk işe girdiğim gün hissettim. Birçok işte çalıştım. Bazılarında maaşımı alamadım. Ama benim için hepsi birer tecrübeydi. Eski patronum tarafından dolandırılmış olmam da bu tecrübelerin arasında yerini aldı.

Yaklaşık beş ay işsiz kaldım. Kendimi tanıdığımı söylemiştim ya… Evde kaldıkça kendime nasıl kızdığımı burada anlatmaya kelimelerim kifayetsiz kalır.

Bir aralık günü Marmaris’e gittim.

Marmaris Haberleri’ne…

Evet sevgili okurlarım, doğru okudunuz. Dalaman’dan Marmaris’e. Belki sizin için uzun bir yol; ama benim için hem kalbi hem kendisi güzel insanlara çıkan bir yoldu bu.

İşte tam da burada başladı her şey.

Demet Kızıl…

Beni yeniden mesleğime döndüren, beni çok güzel bir insanla —Yaşar Bey’le— tanıştıran o güzel kadın. Bir gün hafızamı kaybetsem bile eminim ki Demet Hanım, belleğimin en güzel yerinde var olmaya devam edecek.

Bugün sizler benim yazılarımı okuyabiliyorsanız, bugün ben çocukluk hayalimi yaşayabiliyorsam; önce anne ve babama, ardından beni yeniden mesleğe kazandıran Demet Hanım’a ve Yaşar Bey’e teşekkür etmeyi bir borç bilirim.

Elbette siz sevgili okurlarım olmasa, benim kaleme aldığım hiçbir eserin bir değeri olmaz. Sizlerle aynı yolda yürümekten, aynı duygularda buluşmaktan onur duyuyorum. Bizi izlemeye ve takip etmeye devam edin.

Bu köşemden hepinizi saygı ve sevgiyle selamlıyorum.

Yüzünüzden gülümsemeniz hiç eksik olmasın.

Sarıkamış’ta şehit düşen askerlerimiz yalnızca bir savaşın değil, tarihin en ağır imtihanlarından birinin sembolü oldu. Üzerlerinde yeterli kıyafet yoktu, ceplerinde ekmekleri yoktu ama yüreklerinde vatan sevgisi vardı. İşte bu sevgi, onları donarak şehit olmaya götüren ama adlarını sonsuza dek milletin hafızasına kazıyan en büyük güçtü.

Onlara olan vefa borcumuzu ne yapsak ödeyemeyiz. Yapabileceğimiz tek şey; bu fedakârlığı unutmamak, unutturmamak ve emanet ettikleri bu vatanın kıymetini bilmektir. Başta Sarıkamış şehitleri olmak üzere, vatanımız, geleceğimiz ve bizler için can veren tüm kahramanlarımızı sevgi, saygı ve rahmetle anıyorum. Ruhları şad olsun

Kesin bir yargıya varmak elbette kolay değil. Ancak şiddetin öğrenilen bir davranış olduğunu düşündüğümüzde, bu ihtimalin göz ardı edilemeyecek kadar güçlü olduğu da ortada. Çocuk, evde ya da yakın çevresinde hangi iletişim dilini görüyorsa, okulda onu uygulamaya çalışıyor. Sevgi dolu bir ortamda büyüyen çocukla, çatışmaların ve baskının gölgesinde büyüyen bir çocuğun davranışlarının aynı olması beklenemez.

İlkokul çağındaki çocuklar arasında bile zorbalığın yaygınlaşması, aslında biz yetişkinlerin aynaya dönüp bakma zamanı geldiğinin bir göstergesi. Çünkü çocuk, yetişkinin yansımasıdır. Bizim öfkemiz, bizim sabırsızlığımız, bizim şiddete meyilli sözlerimiz onların küçük dünyasında büyüyüp bir davranış biçimine dönüşebilir.

Akran zorbalığına “dur” demenin en etkili yolu, ebeveynlerle çocuklar arasında kurulacak sağlıklı iletişimden geçiyor. Çocuğun kendini ifade edebildiği, duygularını saklamak zorunda kalmadığı, konuşmanın bir ceza değil çözüm olduğu bir iletişim ortamı… İşte o zaman zorbalık, kök salacak bir toprak bulamaz.

Unutmamak gerekir ki zorbalıkla mücadele yalnızca okulun değil, toplumun ortak sorumluluğudur. Ve bu sorumluluk, evde başlar