Bir Rapor Değil, Bir Üslup Meselesi

Bugün Dalaman Devlet Hastanesi’nde yaşadığım bir olay, aslında yalnızca bir sağlık raporu sürecini değil; insan ilişkilerinde üslubun ve empatinin ne kadar önemli olduğunu bana bir kez daha hatırlattı.

Ehliyet almak amacıyla gerekli olan sağlık raporu için hastaneye başvurdum. Süreç gereği önce Dahiliye polikliniğine yönlendirildim. Muayene sırasında mesleğimin basın mensubu olduğunu söylediğimde, doktor tarafından “Bu gözle ehliyet almanız çok zor, basın mensubu olmanız da hayal” şeklinde bir ifade ile karşılaştım. Açıkçası bu sözler beni oldukça üzdü.

Elbette doktorların tıbbi değerlendirme yapma hakkı ve sorumluluğu vardır. Bir kişi sağlık açısından ehliyet almaya uygun değilse bunun söylenmesi son derece doğal ve gereklidir. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ancak mesele sadece söylenen şey değil, nasıl söylendiğidir.

Daha sonra yönlendirildiğim göz polikliniğinde de benzer bir üslup ile karşılaştım. Üniversiteyi birincilikle bitirdiğimi ve mesleğimi yaptığımı ifade etmeme rağmen, “Sizin okumanız çok zor, ehliyet almanız da imkansız” şeklinde bir yanıt aldım. O an hissettiğim şey yalnızca bir sağlık değerlendirmesi değildi; sanki hayatım ve verdiğim emek küçümsenmiş gibiydi.

Aslında canımı yakan şey raporun sonucu değil. Eğer sağlık açısından uygun görülmezsem buna saygı duyarım. Çünkü sağlık söz konusu olduğunda son sözü elbette hekimler söyleyecektir. Fakat aynı durum, daha yapıcı ve daha empatik bir dille ifade edilseydi, eminim bugün bu kadar kırgın hissetmezdim.

Bir hastane, insanların yalnızca tedavi gördüğü bir yer değildir. Aynı zamanda insanların hassas olduğu, umutla ve bazen de endişeyle kapısını çaldığı bir kurumdur. Bu yüzden sağlık çalışanlarının kullandığı her cümlenin, hastalar üzerinde düşündüğümüzden çok daha büyük etkileri olabilir.

Ben bugün bir basın mensubu olarak değil, bir insan olarak kırıldım. Çünkü herkes gibi ben de karşımdaki sağlık çalışanlarından biraz anlayış, biraz empati ve biraz da güzel bir üslup bekledim.

Doktorlarımızın mesleki bilgi ve tecrübelerine elbette saygımız sonsuz. Ancak sağlık hizmetinin en önemli parçalarından biri de iletişimdir. Bazen bir cümle, bir insanın moralini yükseltebilir; bazen de hiç gerek yokken derin bir kırgınlık bırakabilir.

Bugün yaşadığım olaydan sonra tek temennim şu: Hastalarla kurulan iletişimde biraz daha empati, biraz daha nezaket ve biraz daha anlayışın hâkim olması.

Çünkü bazen insanı en çok yaralayan şey sonuç değil, kullanılan üsluptur.